Kent u
David
Walvis uit Zeeland? Of Roy
Bouten uit Limburg? Ombudsmannen die hun naam mee hebben. Er zijn er meer.
Veel meer. En ze verdienen het allemaal om genoemd te worden. Laten we zuinig
zijn op deze 'buitenspelers'. Zij sprinten langs de lijn en geven de voorzetten.
Al die intellectuelen hoeven die bal alleen maar in te knikken. Deze column is
voor al die buitenspelers geschreven die zich met ziel en zaligheid inzetten
voor de partij. Een column van Marcel Duyvestijn.
Het is weer gezellig in de partij. Zijn we links of zijn rechts? Schurken we
tegen de SP aan of is dat een doodlopende weg?
Hoewel ik zelf een salonsociaalliberaal ben, zijn er een paar zaken die ik
graag van de SP overneem. Eén daarvan is een ijzeren organisatie van
vrijwilligers die de straat opgaan om met de mensen te praten. Contact! Weten
wat er leeft! Onze nieuwe linkse grote leider is zo’n frontsoldaat, zo’n werker.
Een slager. En een ombudsman. Spekman. Hans. De
naam past bij zijn postuur.
Maar hij is niet de enige. Ombudsteams schieten onder zijn leiding uit de
grond. Mannen en vrouwen die mensen helpen. Deze column is voor al die
buitenspelers geschreven die zich met ziel en zaligheid inzetten voor de partij.
Kent u bijvoorbeeld
David
Walvis uit Zeeland? Of Roy
Bouten uit Limburg? Ombudsmannen die hun naam mee hebben.
Er zijn er meer. Veel meer. En ze verdienen het allemaal om genoemd te
worden. Maar ik wilde ook even naar de canvassers. Vreselijk woord, canvassen.
Maar dat doet er niet toe. Canvassers zijn mensen die langs de deuren gaan. Niet
om als een soort rode evangelist aan de menschen te vertellen dat Job Cohen hun
verlosser is. Nee, om te luisteren. Ook nu in Den Haag conservatieven en
liberalen in een semantische strijd tegenover elkaar staan, zijn zij het die de
eerste tomaten opvangen. Zij gaan de wijk in om te horen wat er mis is. Zij
krijgen de lachsalvo’s op zich af, omdat ‘die Cohen en Timmermans er vooral voor
zichzelf lijken te zitten.’
Kent u Wouter Struijk uit
Spijkenisse? Dat is er ook zo een. Zo’n man die duwt en trekt. Die leden werft,
zoals wij ademen. Of
Michel
van Delft uit Teylingen?
Rob de
Boer uit Almere? Vera van de
Wiel-Tax uit Venlo? Allemaal mensen die sleuren en trekken, die altijd een
rood regenjasje achterop de bagagedrager hebben, omdat je maar nooit weet.
Eigenlijk zijn dat de mensen die de nieuwe PvdA dragen. Geen zure,
gelijkhebberige figuren. Nee. Gewoon eerlijke mannen en vrouwen. Je hoeft er
maar één in je afdeling te hebben, die het touw oppakt. Ook bij de Jonge
Socialisten zie je dat. De onlangs afgetreden
Wouter Booij van de JS Den Haag
was er zo een. Maar ook Bart van
Bruggen –van de JS Amsterdam- organiseert het ene na het andere leuke
evenement.
Ik wilde nog iemand noemen die bijzonder is.
Tessa van den Dolder. 25
jaar. Utrecht. Speciale linksbuiten. Canvast de hele dag. Deelt rozen uit.
Trekt, duwt, sleurt die hele PvdA Utrecht bij elkaar. En alles vrijwillig. Tot
ze tegen een muur opliep, van onbegrip. Omdat ze er soms alleen voor leek te
staan, omdat sommige bestuurders of fractieleden amper zien wat deze sjouwers
écht doen. Bedenk ook dat de Tessa’s van deze wereld een enorme
verantwoordelijkheid voelen die zwaar op de frêle schouders drukt.
Laten we zuinig zijn op de buitenspelers. Zij sprinten langs de lijn en geven
de voorzetten. Al die intellectuelen hoeven die bal alleen maar in te knikken.
Dat ons dat niet lukt, is weer iets anders. Aan de buitenspelers ligt het in
ieder geval niet dat we er in de peilingen zo voor staan.
Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en 'liefdevol lid' van
de PvdA. Deze column kon niet geschreven zonder de waardevolle input van
Hester Assen.
Lees ook
Hier kan je je commentaar kwijt