Partij van de Arbeid

Kent u David Walvis uit Zeeland? Of Roy Bouten uit Limburg? Ombudsmannen die hun naam mee hebben. Er zijn er meer. Veel meer. En ze verdienen het allemaal om genoemd te worden. Laten we zuinig zijn op deze 'buitenspelers'. Zij sprinten langs de lijn en geven de voorzetten. Al die intellectuelen hoeven die bal alleen maar in te knikken. Deze column is voor al die buitenspelers geschreven die zich met ziel en zaligheid inzetten voor de partij. Een column van Marcel Duyvestijn.

Het is weer gezellig in de partij. Zijn we links of zijn rechts? Schurken we tegen de SP aan of is dat een doodlopende weg?

Hoewel ik zelf een salonsociaalliberaal ben, zijn er een paar  zaken die ik graag van de SP overneem. Eén daarvan is een ijzeren organisatie van vrijwilligers die de straat opgaan om met de mensen te praten. Contact! Weten wat er leeft! Onze nieuwe linkse grote leider is zo’n frontsoldaat, zo’n werker. Een slager. En een ombudsman. Spekman. Hans. De naam past bij zijn postuur.

Maar hij is niet de enige. Ombudsteams schieten onder zijn leiding uit de grond. Mannen en vrouwen die mensen helpen. Deze column is voor al die buitenspelers geschreven die zich met ziel en zaligheid inzetten voor de partij. Kent u bijvoorbeeld David Walvis uit Zeeland? Of Roy Bouten uit Limburg? Ombudsmannen die hun naam mee hebben.

Er zijn er meer. Veel meer. En ze verdienen het allemaal om genoemd te worden. Maar ik wilde ook even naar de canvassers. Vreselijk woord, canvassen. Maar dat doet er niet toe. Canvassers zijn mensen die langs de deuren gaan. Niet om als een soort rode evangelist aan de menschen te vertellen dat Job Cohen hun verlosser is. Nee, om te luisteren. Ook nu in Den Haag conservatieven en liberalen in een semantische strijd tegenover elkaar staan, zijn zij het die de eerste tomaten opvangen. Zij gaan de wijk in om te horen wat er mis is. Zij krijgen de lachsalvo’s op zich af, omdat ‘die Cohen en Timmermans er vooral voor zichzelf lijken te zitten.’

Kent u Wouter Struijk uit Spijkenisse? Dat is er ook zo een. Zo’n man die duwt en trekt. Die leden werft, zoals wij ademen. Of Michel van Delft uit Teylingen? Rob de Boer uit Almere? Vera van de Wiel-Tax uit Venlo? Allemaal mensen die sleuren en trekken, die altijd een rood regenjasje achterop de bagagedrager hebben, omdat je maar nooit weet.

Eigenlijk zijn dat de mensen die de nieuwe PvdA dragen. Geen zure, gelijkhebberige figuren. Nee. Gewoon eerlijke mannen en vrouwen. Je hoeft er maar één in je afdeling te hebben, die het touw oppakt. Ook bij de Jonge Socialisten zie je dat. De onlangs afgetreden Wouter Booij van de JS Den Haag was er zo een. Maar ook Bart van Bruggen –van de JS Amsterdam- organiseert het ene na het andere leuke evenement.

Ik wilde nog iemand noemen die bijzonder is. Tessa van den Dolder. 25 jaar. Utrecht. Speciale linksbuiten. Canvast de hele dag. Deelt rozen uit. Trekt, duwt, sleurt die hele PvdA Utrecht bij elkaar. En alles vrijwillig. Tot ze tegen een muur opliep, van onbegrip. Omdat ze er soms alleen voor leek te staan, omdat sommige bestuurders of fractieleden amper zien wat deze sjouwers écht doen. Bedenk ook dat de Tessa’s van deze wereld een enorme verantwoordelijkheid voelen die zwaar op de frêle schouders drukt.

Laten we zuinig zijn op de buitenspelers. Zij sprinten langs de lijn en geven de voorzetten. Al die intellectuelen hoeven die bal alleen maar in te knikken. Dat ons dat niet lukt, is weer iets anders. Aan de buitenspelers ligt het in ieder geval niet dat we er in de peilingen zo voor staan.

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en 'liefdevol lid' van de PvdA. Deze column kon niet geschreven zonder de waardevolle input van Hester Assen.