Partij van de Arbeid

Ik vind het zeer eervol dat ik woensdag ben beëdigd als lid van de Tweede Kamer. Als volksvertegenwoordiger zal ik het contact opzoeken met iedereen die de Partij van de Arbeid en mij steunt, maar ook met de mensen die het met mij oneens zijn. Ik ben er trots op dat ik me mag voegen in de grote internationale traditie die mijn partij rijk is. Voor wie mij nog niet kent, zal ik mij kort even voorstellen.

Wie ik ben
Ik ben 43 en ik woon met mijn vrouw en drie kinderen op een boot boven Amsterdam, in Broek in Waterland. Anderhalf jaar geleden keerden we na vier jaar Oeganda terug naar Nederland. Daar werkte ik voor de Wereldbank en voor de Nederlandse ambassade.

Mijn oudste herinneringen zijn die aan het huis waarin ik ben geboren; bij mijn opa en oma die een fietsen- en kachelwinkel hadden in de Veemarktstraat in Breda. Ook mijn andere opa, boer in de Wieringermeerpolder, zie ik voor me; de blos op de wangen van de man die altijd buiten in de weer was. ‘Maak er wat moois van’, was het laatste dat hij tegen me zei. Mijn ouders stonden allebei voor de klas. Mijn moeder gaf me een kritische blik. Van mijn vader leerde ik dat ‘kan niet’ niet bestaat.

Dat ik later naar Afrika ben gegaan, heeft alles te maken met de overtuiging dat iedereen de kans moet krijgen iets van zijn leven te maken. Wie die kans niet wil pakken, moet niet lopen zeuren. Als jochie van 8 werd ik boos over onrecht. Dat is altijd gebleven. Bij onrechtvaardigheid ga ik dwars door alles heen. Wel heb ik van jaren ontwikkelingshulp geleerd dat je alleen mensen kunt helpen die er zelf iets van willen maken.

Mijn opdracht
Ik wil werken aan een robuuste toekomst voor Nederland, zodat mijn kinderen trots op me kunnen zijn, in plaats van dat ze me straks vragen waarom we in 2012 zijn doorgegaan met hun pot te verteren. In mijn visie behelst dat toekomstperspectief het streven naar een dynamische groene economie en een veerkrachtige samenleving. Daar hoort bij: Nederland open en betrokken houden bij de wereld. Sinds het begin van ontwikkelingssamenwerking, zestig jaar geleden, is de wereld ingrijpend veranderd.

Als woordvoerder Internationale Samenwerking wil ik werk maken van het fundamenteel opnieuw vormgeven van die betrokkenheid. Die samenwerking moet zakelijk en gelijkwaardig zijn, realistisch en professioneel. We kunnen minder dan we altijd dachten, maar we kunnen meer dan we nu bereiken.

In dit idealistisch realisme is Max van der Stoel mijn voorbeeld. Deze topdiplomaat was een mensenrechtenactivist die groot verschil maakte in de werkelijkheid. Zijn moed, zijn onvoorwaardelijke strijd voor echte vrijheid voor iedereen, dat inspireert mij.

Lees ook: 'Nou moet Jeroen aan de bak' (Het Parool, 11-01-12) >