Partij van de Arbeid

'Er zit een soort stilte in de PvdA. Er beweegt wel iets. Maar er komt weinig geluid uit. En als er geluid is, is het te fluisterend, onvast, onzeker. In de stem zit twijfel. Soms gaat er een vuist omhoog, maar niet met de passie die er vroeger was, toen er allerlei verworpenen op de aarde lagen en die wij dan lieten ontwaken.' Een column van Marcel Duyvestijn.

'Job is een vaderfiguur die de boel bij elkaar wil houden. Dat mag. Dat wil ik ook. Maar ik wil ook vuur. En passie. Te vaak is het een enerzijds/anderzijds verhaal. Wij zijn maar al te vaak niet in staat om in een simpele oneliner te antwoorden. Zinnen met 34 bijzinnen zorgen ervoor dat de toehoorder de weg al lang kwijt is.

Wat ik mis is het met overtuigingskracht brengen van ons eigen verhaal. Als ik PvdA’ers in het nieuws zie, zijn ze meestal die ene vijand aan het bestrijden. De kernboodschap voor de komende verkiezingen begint met de woorden ‘dit rechtse kabinet…’ Dat is niet vanuit jezelf gedacht. Dat is vanuit een ander verhaal gedacht. En ja, dat moet misschien soms in tijden van oppositie. In tijden van oorlog moet je niet lief zijn voor je tegenstander. Maar ik wil vooral óns verhaal horen. Over vrijheid. Gelijkheid en broederschap. Want, Godallemachtig. Dat is een prachtig verhaal.

Geert zit in teveel van onze zinnen. Alles wat hij zegt, moeten wij weerleggen. Natuurlijk. Maar nogmaals: ons verhaal is veel mooier dan het zijne. Dus waarom niet ons verhaal vertellen in plaats van hem de maat nemen. Ook moeten we de onderwerpen die hij ter sprake brengt niet schuwen. In tegendeel. Maar ook voor die onderwerpen hebben we ons eigen verhaal.

Dat verhaal is ook het verhaal dat de middenklasse wil horen. Te vaak vertellen we alleen over de allerarmsten en de allerzwaksten. Bert Brussen, cyberfilosoof, verwoordde het laatst mooi: ‘als ik Cohen zo hoor, is het net alsof Nederland alleen maar uit zielige mensen en allochtonen bestaat.’ Ook Martin Sommer schreef een paar weken terug over in de Volkskrant. Hij vindt dat we ons niet moeten blindstaren op die onderste 5 procent van Nederland. Daar heeft hij gelijk in. We zijn er voor iedereen. En veel mensen in de middenklasse komen bij ons vandaan.

Natuurlijk moeten we de verworpenen niet in de kou laten staan.  Maar we moeten ook opkomen voor de slager. De bakker. Henk en Ingrid. De hardwerkende Nederlander, zoals Rutte het zo mooi uitdrukte. We moeten er dus niet alleen voor Sjimmie zijn, maar ook voor Sjors. Niet alleen voor de bijstandsmoeder, maar ook voor de standby vader.

De tragiek voor de PvdA is dat veel van de mensen waar wij voor op zeggen te komen niet meer op ons stemmen. 'Het volk' stemt op Geert of Emile. En de doctorandussen stemmen op Alexander en Jolande. Het moet ons directe doel zijn om al die mensen terug te halen. En dat kan! Het zit hem in de aantrekkingskracht. Om het wenkend perspectief. Die moet terug. Het verhaal is er. De sociaaldemocratie. Vrijheid. Gelijkheid. Broederschap. Als we dat vertellen – luid en duidelijk-, dan kan het goed komen!'

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en liefdevol lid van de PvdA.
www.liefdevollid.nl